بر اثر سوء تدبیر مزمن در کشور خیلی امور به هم ریخته است:
اقتصاد و اقلیم.
اعتماد و کیفیت زندگی.
امید اجتماعی و حیات معقول و مشارکت مدنی.
در چنین وانفسایی هر کس در پی آخرین وضعیت نرخها می دود تا شاید گلیم خویش بکشد.
فاجعۀ بزرگ وقتی است که یک چیز در این میان فراموش بشود: «مای بزرگ: ایران».
وقتی این «ما» به هم بریزد همه زیر یک آوار می مانیم
سعادت، امری عمومی است
بدون پیوندهای کوچک همسایگی، محلی، شهری، مدنی،حرفهای و صنفی؛
و در فقدان همبستگی اجتماعی و احساس مسؤولیت مشترک جمعی؛
همه یکجا میبازیم و انبوه داشتههای یک سرزمین بر باد میرود …
دیدگاهتان را بنویسید